Li Girtîgehê Zû Dibe Êvar

Li girtigehê zû dibe êvar, 
Tu ejdiya bî kar nake. 
Ne di şer de hostetiya te, 
Ne jî dil pola cîwaniya te, 
Kar nake, ewa zirav-zirav dinuqute dil, 
Û te digre, dibe hesretê.

Li girtigehê zû dibe êvar  
Dadikeve, heft pîderiyên hesin 
Paş heft deriyan 
Ji nişkave, kelogirî dibe baxçe.
Li himber, li bin dîwar
Sê şitil kulîlkên şevgeş, 
Sê kok binevşa belek…

Di eynî evîna ecêb de ye 
Li ezman ewr, li bistiyan mişmiş
Dest pê dike dijwartiya girtîtiyê
Bêhntengîya tarîtiyê...
Di maltayê de yek “Bûka Kurda” dibêje, 
Ez di bin razekê de li voltayê me 
Û tim tiştê ku nabe xeyal dikim, 
Kenok, xeşîm, zarokane…

Bêm kuştin, wenda bim jî, dibêm 
Tazî û rût, di şerekî de, 
Dostî jî, dijminatî jî 
Dixwazim bi mêrxasî be. 
Helbûkî qed yek jî nabe, 
Singû li lûleyan dikeve, 
Dest pê dike pageriya şevê a cendirmeyan…

Nivtê bi hêrs vêdixim, 
Di qurma ewêl de nîvî dibe cixara min, 
Dûyek dikşinîm, tijî, 
Dûyek, wek xwe bikujim. 
Dizanim tu dibêjî “ma tu jî?”, 
Le, li girtigehê zû dibe êvar 
Û li der, biharek ter û dîn 
Ji te hez dikim, 
Bi dîntî… 

Wergerandin: J ALPÎRANΠ

Destpêk Helbest Ahmed Arif Li Girtîgehê Zû Dibe Êvar